Şu dünyadaki sayılı zevklerimden biri, sohbahar yapraklarının üzerine basmak ve o çıtır çıtır sesini işitmektir.

Ben sohbaharda sadece bu yüzden dışarıya çıkarım. Yoksa işim ne! Garip bir hava... Zaten soğuk. Soğuğu hiç sevmem! Sonbahar ayrılık mevsimidir çünkü sevgililer o soğukta dışarı çıkip buluşmak istemedikleri için sevgililerinden ayrılırlar. Sonbaharda yapılacak en mantıklı şey budur zaten. Sevgiliden ayrılmak ve evinin önüne çıkip sohbahar yapraklarını ezmek.

Bana sorsalar, "Kışın tutmuş karın üzerine basmak mı, yoksa kurumuş yaprakların üzerine basmak mı?" deseler... Şöyle bir dururum. Uzun süre dururum çünkü bu benim bu hayatta vereceğim en zor cevaptır. "Anneni mi daha çok seviyorsun yoksa babanı mı?" gibi hayati bir sorudur bu. Aynı zamanda da bir o kadar saçma. Çünkü kar üstünde yürümek ve kurumuş yaprakların üzerine basmak... Bu ikisi iki ayrı zevk... İki ayrı nokta... İki ayrı mutluluktur. Yerleri ayrıdır. Önemlidir. Bir evladını diğerinden ayıramamak gibidir kar üstünde ve yaprak üstünde yürümek.

Mutsuzum... Çok mutsuzum... En büyük zevkim ben ona doyamadan elimden alındı benim! Sonbahar yapraklarının yere düşmesiyle beraber gelen o acımasızca, durmaksızın, gözlerimdeki yaşlara bakmadan yağan yağmur... hayatımın anlamını yok etti. O güzelim yapraklar yumuşadılar, vıcık vıcık oldular. Toprakla karıştılar ve bana sırtlarını döndüler.

Ey yağmur duy sesimi! Ne istiyorsun benden?! Benim tek zevkimden?! Hayatımı mahvetmek niye? Lütfen bana cevap ver! Lütfen duy sesimi, ulu yağmur! Seni de severim ama neden bir yaz günü yağmadın? Neden ben yapraklarıma kavuşamadan onları alip gittin?

O kadar hüzünlüyüm ki yazacak bir şey bulamıyorum...

Sonbahar mevsiminin hüzünlü havasından olsa gerek.